Normal şartlar altında ülkelerin tek bir dış kaynağa bağlı olmaması o ülkeler için büyük bir olaydır.Ve çoğu ülke bu durumu ister.Bu durumu savaş ve barış anında çalışır kılmak büyük bir insan gücü ve maddi güç gerektirir.
Fakat Hindistan örneğinde görülebileceği gibi hem iyi hemde kötü yanları oldukça fazladır.Hindistan Hava Kuvvetleri’nde an itibari ile Rusya’ya,Amerika’ya,Fransa’ya ait çok sayıda ve farklı tipte savaş uçağı bulunmaktadır.
Bu durum oldukça iyi gibi gözükür.Fakat Rus yapımı uçakların Amerikan yapımı silahları kullanamaması,farklı çaplarda ve türlerdeki mühimmat ihtiyacı,eğitimlerinde standart sağlamada karşılaşılan zorluklar bu tarz çok farklı ülkeden silahları savaş alanında kullanmayı adeta bir sorun yumağı haline getirmektedir.
Son zamanlarda ise kendi uçağını üretme çalışmaları bekleneni veremeyen Hindistan Hava Kuvvetleri yeni bir alım ihalesi açarak savunma ve havacılık şirketlerinin tamamının ilgisini çekmeye başladı.Ruslar yeni yaptıkları savaş uçaklarını daha öncesinde de MİG serisi uçaklarını sattıkları Hindistan’a satmaya çalışırken, Amerika ise F-16 uçaklarının en modern hali olan uçaklarını ve tüm yapım,yedek parça üretimi ve bundan sonraki üretim haklarını Hindistan’a vermeyi öneren bir paket sundu.
Stratejik yönden ise Rus uçakları kendilerine ait uçuş şekilleri,stratejileri benimser ve eğitim dilleri farklıdır .Nato’ya karşı anti stratejiler üretirler ve tatbikatlarını ve çalışmalarını bu yönde yaparlar.Uçakları Rus mühimmatları kullanır.Bu sebeple Nato’ya ait mühimmat kullanamaz.
Amerikan uçaklarının ise uçuş şekilleri stratejileri Nato harici ülkelere karşıdır ve taktikleri,çalışmalarını bu yönde yaparlar.Amerikan uçakları ise aynı şekilde Rus yapımı mühimmatları kullanamaz.
Kısacası ilk bakışta oldukça iyi gözüken bu durum aslında büyük sıkıntı ve sorunları içinde barındırmaktadır.
